روزگار غریبیست

در هیاهوی زندگی دریافتم... چه دویدن هایی که فقط پاهایم را از من گرفت در حالی که گویی ایستاده بودم چه غصه هایی که فقط باعث سپیدی مویم شد در حالی که قصه ای کودکانه بیش نبود دریافتم کسی هست که < اگر بخواهد میشود و اگر نه نمیشود > به همین سادگی... کاش نه میدویدم و نه غصه میخوردم فقط او را "میخواندم" ...

ﺁﻥ ﯾﮑﯽ ﺁﻣﺪ ﺩﺭ ﯾﺎﺭﯼ ﺑﺰﺩ ﮔﻔﺖ ﯾﺎﺭﺵ ﮐﯿﺴﺘﯽ ﺍﯼ ﻣﻌﺘﻤﺪ؟ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ... ﮔﻔﺘﺶ ﺑﺮﻭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮ ﭼﻨﯿﻦ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﺎﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﺧﺎﻡ ﺭﺍ ﺟﺰ ﺁﺗﺶ ﻫﺠﺮ ﻭ ﻓﺮﺍق ﮐﯽ ﭘﺰﺩ ﮐﯽ ﻭﺍ ﺭﻫﺎﻧﺪ ﺍﺯ ﻧﻔﺎﻕ ﺭﻓﺖ ﺁﻥ ﻣﺴﮑﯿﻦ ﻭ ﺳﺎﻟﯽ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻕ ﺩﻭﺳﺖ ﺳﻮﺯﯾﺪ ﺍﺯ ﺷﺮﺭ ﭘﺨﺘﻪ ﮔﺸﺖ ﺁﻥ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﭘﺲ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩ ﺧﺎﻧﻪٔ ﻫﻤﺒﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺣﻠﻘﻪ ﺯﺩ ﺑﺮ ﺩﺭ به صد ﺗﺮﺱ ﻭ ﺍﺩﺏ ﺗﺎ ﺑﻨﺠﻬﺪ ﺑﯽﺍﺩﺏ ﻟﻔﻈﯽ ﺯ ﻟﺐ ﺑﺎﻧﮓ ﺯﺩ ﯾﺎﺭﺵ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﺭ ﮐﯿﺴﺖ؟ ﺁﻥ ﮔﻔﺖ ﺑﺮ ﺩﺭ ﻫﻢ ﺗﻮ...